prehensio
prĕhensĭo or prensĭo, ōnis, f. [prehendo],
- a seizing, apprenending.—Lit. (ante-class.): tribuni plebis prensionem habent, the right of arresting any one, Atei. Cap. ap. Gell. 13, 12, 4: in magistratu habent alii vocationem, alii prensionem, Varr. ib. (in Caes. B. C. 2, 9, 6, the true reading is pressionibus).
prehēnsio, ōnis, f. (prehendo), das Ergreifen, Chalcid. Tim. 87.
prĕhēnsĭō (prēnsiō), ōnis, f. , action dʼappréhender au corps : prensionem habere Varr. d. Gell. 13, 12, 4, avoir le droit dʼarrêter.
Jus Magistratibus concessum per viatorem. Item, instrumentum quo aliquid stringimus cochlea. Laur. in Amalth. Primam notionem emenda ex Gellio lib. 13. cap. 12. Altera occurrit apud Cæsarem lib. 2. de Bello civ. cap. 8.