prolicio
prolicio, to allure forth, incite
prō-lĭcĭo, lixi (Not. Tir. p. 149), 3, v. a. [lacio],
- to allure or entice forth, to entice, incite (poet. and in post-Aug. prose): ejus amos cupidam me huc prolicit per tenebras, Plaut. Curc. 1, 2, 2 (97): voluptas tardā prolicienda morā, Ov. A. A. 2, 718: aliquem ad spem, Tac. A. 3, 73 fin.
prōlicio, ere (pro u. lacio), hervorlocken, anlocken, anreizen, illum, Pacuv. fr.: alqm huc, Plaut.: alqm ad spem, Tac.: voluptas tardā prolicienda morā, Ov.
prōlĭcĭō, (14) ĕre (pro, lacio) tr., attirer, allécher, séduire : Pl. Curc. 97 ; Ov. Ars 2, 712 ; Tac. Ann. 3, 73 fin.
prōliciō —, —, ere
- prolacio, to allure forth, incite: voluptas tardā prolicienda morā, O.