prolocutio
prōlŏcūtĭo (-quūtĭo), ōnis, f. [proloquor],
- a preamble (late Lat.), Claud. Mam. Stat. Anim 2, 3; 2, 10.
prōlocūtio, ōnis, f. (proloquor), die Aussage, Äußerung, Claud. Mam. de stat. anim. 2, 3, 5: Plur., ibid. 1, 3, 6 u. 3, 5, 1.
hec sunt verba pacis et ~ones [(AS: ], quas A. rex et omnes sapientes ejus cum exercitu firmaveruntforword
me concessisse totumcan unius navis, quam proloquentur, liberum et quietum; et quicumque cum navi sua, secundum ~onem eorum, venire voluerit ‥ volo ut ‥ secure veniat
si villanus terram tenuerit sine ~one domini sui(
contra proloqucionem inter nos et vos per diversos nuncios ‥ habitam
idem W. per collusionem et ~onem inter ipsum et A. de V. manutenuit quamdam Egideam de Cogan contra eundem Johannem
accusans dicit quod ~o facta fuit in presencia talium
facta fuit ~o inter ballivum domini regis ‥ et ballivos abbatis de Monte Sancti Michaelis
de ~one concordie inter reges Francie et Anglie
prōlŏcūtĭō, ōnis, f. (proloquor), action dʼénoncer par la parole, parole : Mamert. An. 2, 3, 5.
Paterfol. 173. v° :
Cum in Prolocutione seu tractatu matrimonii inter illustrem Rudolfum ducem Austriæ primogenitum nostrum, et dominam Blancham sororem magnifici Philippi regis Francorum, etc.Vide in Prælocutor.