ptochium
ptōchīum, īī, n. (πτωχεῖον), das Armenhaus, spät. ICt.
claustrorum fracta credas repagula, exhausta tochia vel xenodochia
thocium, locus ubi infirmi et pauperes pascuntur
Locus scilicet venerabilis in quo pauperes et infirmi homines pascuntur,uti definitur a Juliano Antecessore.
In Ptochiis, Cœnobiis, Martyriis, Diaconiis, Xenodochiis, etc.Vita Euphrosynæ cap. 7. in Vitis Patrum :
Ecce Ptochia, hierocomia, xenodochia, monasteria, etc.Anastasius in Pelagio II. PP. :
Hic domum suam fecit Ptochium pauperum et senum.Adrevaldus lib. 1. de Mirac. S. Benedicti cap. 23 :
Servatur proinde in domo pauperum hospitio deputata, ibique sufficientem sibi agapem cum reliquis Ptochio residentibus accepit.Testamentum Herberti Comitis Viromand. ann. 1059. apud Joan. Carpentarium in Hist. Cameracensi :
Trado omnibus Comitatuum meorum PtochiisAdde Capit. Caroli M. lib. 7. cap. 2.c. solid.
Ptochium, aut
Xenodochium, habet Johannes de Janua. Concil. Calchedon.
Πτωχεῖον ἐποίησα, καὶ ἔθηκα εἰς αὐτὸ ἑβδομήκοντα κραββάτια.Adde idem Concil. can. 8. et Cresconium cap. 197. Vide Glossar. med. Græcit. col. 1272.
Nulla sub Romana ditione constituta Ecclesia vel xenodochium, vel Ptochotrophium, etc.