pullatus
pullatus, clothed in black, in mourning
pullātus, a, um, adj. [3. pullus], clothed in soiled or black garments.
- I Of mourners: proceres (opp. albatus), Juv. 3, 212.— Prov.: albati ad exsequias, pullati ad nuptias, i.e. who do every thing wrongly, Sid. Ep. 5, 7.—
- II Of the common people, Plin. Ep. 7, 17, 9: turba, Quint. 6, 4, 6: circulus, id. 2, 12, 10; so subst.: ne quis pullatorum, of the common people, Suet. Aug. 44: pullatorum turba, id. ib. 40.
pullātus, a, um (3. pullus), schmutzig schwarz gekleidet, a) v. Trauernden (Ggstz. albatus), Iuven. 3, 213: u. sprichw. von denen, die alles verkehrt anfangen, incedunt albati ad exsequias, pullati ad nuptias, Sidon. epist. 5, 7, 4. – poet. übtr., nugae pullatae, tragischer Bombast, Pers. 5, 19 Jahn (Hermann bullatae, s. bullātus). – b) v. niederen Volke: turba, circulus, Quint. – subst., pullati, das gemeine Volk, der gemeine Mann, Suet.: verb. sordidi pullatique, Plin. ep. Vgl. übh. Spalding Quint. 2, 12, 10.
~as, in veste nigra
~us, nigris vestibus indutus
agmina pullatis coeunt vernacula birris
ardea argentea in ~a scuti areola est [clypeus ] Heronorum
pullātus, (14) a, um (pullus 3), vêtu de deuil : Juv. 3, 212 ; Sid. Ep. 5, 7 || vêtu dʼune toge brune = de bas étage : Plin. Min. Ep. 7, 17, 9 ; Quint. 6, 4, 6 ; [dʼoù] pullātī, ōrum, m. , Suet. Aug. 44, populace, lie du peuple.
Prohibemus ne posthac ullus omnino, sive sit frater, sive secularis, Pullatus, id est, veste lugubri indutus, funera ipsorum fratrum comitetur, neque etiam ipsius magistri.Vide supra Pannus Pullatus.
pullātus
adj.
- 2 pullus, clothed in black, in mourning: proceres, Iu.