pullinus
pullīnus, a, um, adj. [1. pullus],
- of or belonging to young animals: dentes, the first teeth of a colt, Plin. 8, 44, 69, § 172.
pullīnus, a, um (1. pullus), I) jungen Tieren gehörig, dentes, quos pullinos appellant, die ersten Zähne (der jungen Pferde), Plin. 8, 172. – II) insbes., von Hühnern, Hühner-, ova, Lampr. Heliog. 22, 1: adeps, Oribas. frgm. Bern. 2, 6, p. 16, 23 H. – subst., pullīna, ae, f. (sc. caro), Hühnerfleisch, Apic. 4, 119.
macredinem inferunt [caro ] pullina, vac[c ]ina, laporina
de bobus, vaccis, multonibus, porcis, aucis, gallinis, caponibus, ~inis
de vitulis ‥ de pullis sive ~is
Johanni Gardyner, valetto officii ~ine hospicii nostri ‥ assignavimus te ad aucas, capones, gallinas, pullos, et alia volatilia quecumque ‥ capienda
pullīnus, a, um (pullus 1), de petits dʼanimaux : pullini dentes Plin. 8, 172, dents de lait [en parl. de poulains] || pullina ova Lampr. Hel. 22, 1, œufs à poulets, œufs de poule || pullina, æ, f. , chair de poulet : Apic. 4, 119.