pullulatio
pullulātio, ōnis, f. (pullulo), das Hervorsprossen, Treiben der Pflanzen, Prisc. praeex. § 24. p. 437, 3 K.: prima pull. herbarum, (Rufin.) comm. in Amos 1. ad 4. v. 7 u. 8: Plur. meton. = die jungen Triebe am Baume, Interpr. Orig. in Ezech. 11, 5. – bildl., Cypr. ad Fortunat. 4. Augustin. op. imperf. c. Iul. 2. § 105.
hec pululacio,a burjonyng
omnis sciencia ‥ appetit quod ‥ radices sue ~onis emineant
ecclesia militans ex studiorum pululacione virorum in spiritualibus ‥ graciosis fructibus illustretur
de uno stipite due ~ones vel tres provenirent
pullŭlātĭō, ōnis, f. (pullulo), croissance [des végétaux] : Prisc. Præex. 24 || au pl., les rejetons : Orig. Ezech. 11, 5.
pullŭlātĭo, pullulatiōnis, f.: germoglio Gir.