quaestoricius
quaestōrīcĭus or -tĭus, a, um, adj. [quaestor],
- of or belonging to a quaestor, quaestorian: QVAESTORICII, who had been quaestors, Tab. Canusin. ap. Inscr. Orell. 3721.
quaestōricius, a, um (quaestor), dem Quästor eigen, quästorisch, potestas, Corp. inscr. Lat. 8, 7105: flamen, Corp. inscr. Lat. 8, 859. – subst., quaestōriciī, iōrum, m., gewesene Quästoren, Corp. inscr. Lat. 9, 338, c, 21.
quæstōrĭcĭus, a, um, de questeur : CIL 8, 859.