quoadusque
quŏăd-usque, or, separated, quŏăd usque,
- until that (post-class.), Aug. Civ. Dei, 1, 1; Lact. 4, 12, 17; Vulg. Cant. 2, 7; id. Act. 7, 18 (but in Varr. L. L. 5, 2; Suet. Caes. 14; Tac. A. 14, 58, a false read.).
quoadusque od. getrennt quoad usque, Adv., so lange bis, bis daß usw., Lact. 4, 12, 17. Augustin. de civ. dei 1, 1. Vulg. cant. 2, 7 u.a. Eccl. (s. Bünem. Lact. 4, 12, 17). – ➳ Falsche Lesart bei Varro LL. 5, 15. Suet. Caes. 14, 2. Tac. ann. 14, 58.
ad ejus ‥ concubitum vir suus accedere non debet, ~e qui gignitur ablactatur
inter illos exulabat, ~e eorum strimulentas loquelas intelligere valuit
~e legati ‥ in Normanniam venerunt
quoad usque vadat ad judicium ferri(
donec adeat Dei judicium
pulsemus ~e nobis aperiatur
~e de pensione ‥ satisfiat
omnem ‥ lasciviam ‥ declinaverat, ~e duxerat ‥ dominam Margaretam
cujus communionis ‥ ecclesia tamdiu abstinuit ~e concilio seipsum exhibuit
in coenobio ‥ ~e vixit perendinavit
te obtestor ne ~e vixerimus sermo iste proferatur in publicum(
quŏădūsquĕ, jusquʼà ce que : Lact. Inst. 4, 12, 17 ; Aug. Civ. 1, 1.