rabbi

rabbi [LL < ῥαββί < Heb.], rabbinus [ML], rabbis, rabbita [cf. ῥαββίς] 1 teacher, master. ~i, magister GlC Interp. Nom. 267; rabbi bone, sic volumus semper Ælf. Bata 4. 27 p. 57; ibi quidem sunt preceptores, i. instructores, et rabbites, i. scribe et sophiste Ib. 5. 10 p. 72; o rabies sedisse rabi, dulcique Minerve / intonuisse tuba, nondum pacientibus annis Hanv. V 80. 2 rabbi, expert in Jewish law. b (w. ref. to Matth. xxiii 7; also in Christian context). c (applied to Jesus Christ). d (as personal name or title, passing into surname). duodenos Judeorum praeceptores et fariseorum ~ites [gl.: i. magistros, doctores, lareowas] ‥ divino confisus clipeo confutat Aldh. VirgP 25 p. 258; principes et rabite Judeorum qui Hispaniam inhabitant apud Narbonam ‥ pariter conveniunt T. Mon. Will. II 11 p. 94; cum mysterium Trinitatis, licet rabinis quibusdam insinuatae, vulgo tunc prorsus ignoraretur Gardiner CC 205; et quae hic tracto, a magno quodam rabino profecta Ib. 318; haec a ~inis Hebraicis eduntur expedita, nos silentio trajicimus Spelman Asp. 5.  b successores eorum ‥ rabi [Matth. xxiii 7: rabbi] vocitantur atque super kathedram Moisi resident Ord. Vit. VI 1 p. 3; cathedras scanditis magistrales vocati ab hominibus ~i R. Bury Phil. 4. 50.  c ut ‥ preter Deum in Christum nullus primus seu supremus ~i, pater, et magister fidelium putaretur Ockham Dial. 853.  d erat autem quidam inter eos natu major et in lege Mosaica instructor quem Rabi cognominabant Coggesh. Chr. f. 52 p. 27; 1244 de Abraham filio Rabi SelPlJews 7; tercio, confirmatur racio per Raby Moysen [i. e. Maimoniden] Butler 413; s1189 apud Eboracum quidam post diutinam obsidionem et affliccionem raby, magister Judeorum incidit venas cccc. Judeorum Knighton I 158; sol legis fueram Rabi Moyses mihi nomen / ipseque sal legis Rabi Salomon vocitatus Vers. S. Alb. Libr. 220.