ramentum
rāmentum, i, v. ramenta.
rāmentum, ī, n. (st. radmentum v. rado, wie caementum v. caedo), I) jedes kleine Stückchen, das vom Metall, Elfenbein, Holz durch Schaben, Kratzen, Hauen usw. abgeht (aber größer u. gröber als scobis), der Abgang, die Späne, Splitter, ferri, Hammerschlag, Eisenspäne, Lucr.: ligni, Sägespäne, Plin.: eboris, Plin.: auri (Ggstz. auri massa), Plin.: salis, Plin.: papyri, Plin.: ramenta sulphure adspersa ignem ex intervallo trahunt, Sen. nat. qu. 1, 1, 8. – II) übtr., jedes Stückchen, Bißchen, sulphuratum, Schwefelhölzchen, Mart.: fluminum, Sandkörner, Plin.: Mundbissen, Scrib.: omne cum ramento, alles bis auf das letzte Bißchen, Plaut. Bacch. 680. – ➳ arch. Nbf. rāmenta, ae, f., Plaut. Bacch. 513 u. 519b; rud. 1016; vgl. Non. 223, 3.
~um, pulvis quae [sic ] radetur de aliqua specie
~um, pulvis qui eraditur de aliqua specie
hoc ~um, A.ramayle
rāmentum, (15) ī, n. (radmentum, rado), râclure, parcelle : ramenta ferri Lucr. 6, 1044, limaille de fer ; auri Plin. 33, 62, paillettes dʼor ; ramenta ligni et abst ramenta Plin. 24, 6 ; Col. Rust. 4, 29, 16, copeaux ; cf. Sen. Nat. 1, 1, 8 ; fluminum Plin. 33, 66, sable, gravier ; [fig.] omne (aurum) cum ramento reddidi Pl. Bacch. 680, jʼai tout rendu jusquʼà la dernière obole.