reburrus
rĕburrus, i, m.,
- with bristling hair (Fr. rebours), Aug. c. Faust. 6, 1; Not. Tir.; ἀνάσιλλος, Thom. Thes.
reburrus, a, um, mit sich emporsträubendem Haare, homo, Augustin. c. Faust. 6, 1 extr. Not. Tir. 92, 93. Vgl. Gloss. II, 169, 22 ›reburrus, ἀνάσιλλος, ἀναφάλαντος‹.
rĕburrus, a, um, ¶ 1 qui a le front chauve : Aug. Faust. 6, 1 ¶ 2 qui a les cheveux rejetés en arrière : Gloss.
Rebullus, etc. Suidas :
Ἀνάσιλος, ἀναφαλαντίας, ἄκοσμος τὴν κεφαλήν.Vide Versionem LXX. Levit. cap. 13. Vetus Inscriptio, quam laudat Grævius in Notis ad Glossas Isidori :
Calvum autIta etiam in Notis Tyronis pag. 150. Vitæ Abbatum Beccensium de Guillelmo Crispino :Reburrum , et similis notæ hominem non constituere Sacerdotem.
In sua primæva ætate habebat capillos crispos, et rigidos, atque sursum erectos, et, ut ita dicam,Rebursos , ad modum pini ramorum, qui semper tendunt sursum : quare cognominatus est Crispinus, quasi crispus pinus.
Quam capillorum Rebursionem videmus adhuc iis, qui de ipsius Gisliberti genere descendunt. Quod a pinus similitudine
Crispinusdici putat hic auctor, ridiculum est. Ut a
Longus, Longinus, ab
Augustus, Augustinus, sic a
Crispusdicitur
Crispinus. Tabularium Majoris-Monasterii :
Judichalis de Rochèrio donat S. Martino terram suam, quam habet in Rocherio. Testes, GaufredusRebursus , etc.
Rechignée étoit et froncie, Avoit le nez et Rebourcie, Hideuse estoit et soulée.
Falconetin Animadv. suis. Hinc forte
Nous ne pourrons passer le pont à cette fois ; Car François y mettront deffence et Rebois, Tant qu'ils aient tramis par dedans leurs manois.