reboare

reboare [CL] 1 to call or bellow back, resound, re-echo; b (of music or musical instrument). boves mugiunt vel ~ant Aldh. PR 131; supernorum reboat concentibus aula Id. VirgV 1888; ~at, resonat, reclamat, remugit GlC R 88; ~are, resonare, clamare Osb. Glouc. Deriv. 508; s1226 cum tumultu valido ~antium legistarum properans M. Par. Maj. III 111.  b tum tuba raucisonis reboat clangoribus alte Aldh. VirgV 372; laus heremitarum reboet clangore tubarum / excelso Regi Wulf. Brev. 597; nullo decem cordarum ~ante officio ‥ nec Gregoriano politis dulcis armoniae organo Byrht. HR 4; vox resonet laudesque tonet, quas mens pia donet! / mente pia cum leticia reboet melodia R. Cant. Poems 30. 7; litui clangebant, bucine ~abant Ord. Vit. IX 9 p. 526; talis ‥ melodia ‥ insonuit qualem ‥ numquam audivit. ‥ post aliquam morulam totum illud melos in ecclesia ~avit J. Furness Walth. 68. 2 (trans.) to utter (loud sound). aurea quadrupes ‥ bombosae vocis mugitum ~asse [gl.: i. intonasse, i. vociferasse, hlydan, hlowan] describitur Aldh. VirgP 20; sacer ‥ flatus / qui facit humanas asinam reboare loquelas Bede CuthbV 74; conlaudant omnia Christum, / Suuiðhunumque simul reboat laus sancta patronum Wulf. Swith. I 1068; alleluia pium reboent tibi corda piorum Id. Brev. 211; kastra Dei reboant te constituente celeuma / Davidicumque melos castra Dei reboant Id. Poems 11; carmina ‥ / plurima de sanctis pulchre reboavit amicis Ord. Vit. V 18 p. 438.