repletivus
replētīvus, a, um (repleo) = παραπληρωματικός, zum Ausfüllen dienend, ausfüllend, coniunctio, Prisc. 15, 38 u. 18, 170. Dosith. 46, 13 u. 20. – subst., replētivum, ī, n. (sc. vocabulum), das Ausfüllungswort, Prisc. 18, 255.
corpus autem moveri per loca fatetur, eo quod locale est et loci ~ium
aqua est terre in se non commanentis et similiter corporum terrenorum unitiva, penetrativa, et ~a
si cubi B ~i loci ‥ capiantur continui vel alterni
[Domina ] lumen illustrans, visio repletiva
omnium causa et ~a Jesu divinitas, partes universitati consocians
rĕplētīvus, a, um (repleo), qui sert à compléter : Prisc. Gramm. 15, 38 ; 18, 170 || repletivum, ī, n. , mot explétif : Prisc. Gramm. 18, 255.