suicide
suicide
subs.
Self destruction: P. θάνατος αὐθαίρετος, ὁ (Xen.), V. αὐτόχειρ σφᾰγή, ἡ.
Commit suicide P. and V. ἀ̆ποκτείνειν ἑαυτόν, P. ἑκούσιος ἀποθνήσκειν (Thuc. 1.138).
Self murderer: P. αὐθέντης, ὁ.
subs.
Self destruction: P. θάνατος αὐθαίρετος, ὁ (Xen.), V. αὐτόχειρ σφᾰγή, ἡ.
Commit suicide P. and V. ἀ̆ποκτείνειν ἑαυτόν, P. ἑκούσιος ἀποθνήσκειν (Thuc. 1.138).
Self murderer: P. αὐθέντης, ὁ.
SUICIDE
Self-destruction mors voluntaria: mors arcessita (Plin.): mors quaesita or sumta (Tac.): finis voluntarius (Tac.). To commit suicide mortem or necem sibi consciscere; mortem or vim sibi inferre; vim afferre vitae suae; manu sibi exhaurire vitam; manus sibi afferre; se ipsum vita privare; vitae durius consulere; sese morte multare; se ipsum interimere; se interficere; ipsum interemtorem sui fieri (Sen. Ep. 76 12); voluntaria morte perire (Vell. Paterculus); de se statuere (Tac.): ☞ se interficere occurs in Sulpic. in Cic. Epp. Fam. 4 12 2 and Liv. 31 18 7: Cic. also has Crassum suapte manu interfectum Or. 3 3 10: se occidere is quoted by Quint. from a lost oration of Cic. cum ipse sese conaretur occidere; Quint. 5 10 69. To drive anybody to commit suicide aliquem ad voluntariam mortem perducere or propellere; aliquem cogere ut vita se ipse privet: to dissuade anybody from committing suicide efficere ut manus aliquis a se abstineat.
A person who commits self-destruction interemtor sui (Sen.) or qui sua manu mortem sibi consciscit. Vid: the preceding meaning.
Self-destruction mors voluntaria: mors arcessita (Plin.): mors quaesita or sumta (Tac.): finis voluntarius (Tac.). To commit suicide mortem or necem sibi consciscere; mortem or vim sibi inferre; vim afferre vitae suae; manu sibi exhaurire vitam; manus sibi afferre; se ipsum vita privare; vitae durius consulere; sese morte multare; se ipsum interimere; se interficere; ipsum interemtorem sui fieri (Sen. Ep. 76 12); voluntaria morte perire (Vell. Paterculus); de se statuere (Tac.): ☞ se interficere occurs in Sulpic. in Cic. Epp. Fam. 4 12 2 and Liv. 31 18 7: Cic. also has Crassum suapte manu interfectum Or. 3 3 10: se occidere is quoted by Quint. from a lost oration of Cic. cum ipse sese conaretur occidere; Quint. 5 10 69. To drive anybody to commit suicide aliquem ad voluntariam mortem perducere or propellere; aliquem cogere ut vita se ipse privet: to dissuade anybody from committing suicide efficere ut manus aliquis a se abstineat.
A person who commits self-destruction interemtor sui (Sen.) or qui sua manu mortem sibi consciscit. Vid: the preceding meaning.
suicide:
I. Self-destruction: mors vŏluntāria: s. must be brought on oneself, mors voluntaria consciscenda (est), Cic. Fam. 7, 3, 3: to put an end to one's life by s., vitam voluntaria morte finire, Plin. 6, 19, 22, § 66: to drive to s., ad voluntariam mortem propellere, Tac. A. 11, 2. Phr.: s., finis sponte sumptus, Tac. (Quich.): by s., morte quaesita, Tac. A. 1, 5: s. being prevalent, passim conscita nece, Plin. 36, 15, 24, § 107: to meditate s., agitare de supremis, Tac. H. 4, 59: to abstain from s., manus a se abstinere, Cic. Tusc. 4, 37, 79. To commit s., sibi mortem consciscere, id. Clu. 61, 171 (cf. sibi letum consciscere, Lucr. 3, 81: sibi necem consciscere, Cic. N. D. 2, 3, 8): se ipsum interficere, Sulpic. in Cic. Fam. 4, 12, 2 (cf. Crassus suapte manu interfectus, id. Or. 3, 3, 10): se occidere, Cic. Opp. (Fragm. No. 160, Nobbe), quoted by Quint. 5, 10, 69: sibi manus afferre, Planc. in Cic. Fam. 10, 23, 4 (cf. vim vitae suae inferre, Vell. 2, 45, ad fin.): sibi manu vitam exhaurire, Cic. Sest. 21, 48: vita se privare, id. de Or. 3, 3, 9: mortem in se festinare, Tac. A. 4, 28 (cf. mortem anticipare, Suet. Tib. 61, ad fin.): sua manu cadere, Tac. A. 15, 71 (cf. ipsa sua Dido concidit usa manu, Ov. Her. 7, 196: qui sibi letum peperere manu, Virg. Aen. 6, 434).
II. One who destroys himself: intĕremptor sui: to become a s., i. sui fieri, Sen. Ep. 70, ad med. But best expr. by periphr. with verb: e. g. qui sibi letum peperere manu (poet.): qui sibi mortem consciscit, etc. (v. supr. I.).
I. Self-destruction: mors vŏluntāria: s. must be brought on oneself, mors voluntaria consciscenda (est), Cic. Fam. 7, 3, 3: to put an end to one's life by s., vitam voluntaria morte finire, Plin. 6, 19, 22, § 66: to drive to s., ad voluntariam mortem propellere, Tac. A. 11, 2. Phr.: s., finis sponte sumptus, Tac. (Quich.): by s., morte quaesita, Tac. A. 1, 5: s. being prevalent, passim conscita nece, Plin. 36, 15, 24, § 107: to meditate s., agitare de supremis, Tac. H. 4, 59: to abstain from s., manus a se abstinere, Cic. Tusc. 4, 37, 79. To commit s., sibi mortem consciscere, id. Clu. 61, 171 (cf. sibi letum consciscere, Lucr. 3, 81: sibi necem consciscere, Cic. N. D. 2, 3, 8): se ipsum interficere, Sulpic. in Cic. Fam. 4, 12, 2 (cf. Crassus suapte manu interfectus, id. Or. 3, 3, 10): se occidere, Cic. Opp. (Fragm. No. 160, Nobbe), quoted by Quint. 5, 10, 69: sibi manus afferre, Planc. in Cic. Fam. 10, 23, 4 (cf. vim vitae suae inferre, Vell. 2, 45, ad fin.): sibi manu vitam exhaurire, Cic. Sest. 21, 48: vita se privare, id. de Or. 3, 3, 9: mortem in se festinare, Tac. A. 4, 28 (cf. mortem anticipare, Suet. Tib. 61, ad fin.): sua manu cadere, Tac. A. 15, 71 (cf. ipsa sua Dido concidit usa manu, Ov. Her. 7, 196: qui sibi letum peperere manu, Virg. Aen. 6, 434).
II. One who destroys himself: intĕremptor sui: to become a s., i. sui fieri, Sen. Ep. 70, ad med. But best expr. by periphr. with verb: e. g. qui sibi letum peperere manu (poet.): qui sibi mortem consciscit, etc. (v. supr. I.).