suffocate
suffocate
v. trans.
Ar. and P. πνί̄γειν, ἀ̆ποπνί̄γειν.
v. trans.
Ar. and P. πνί̄γειν, ἀ̆ποπνί̄γειν.
SUFFOCATE
suffocare aliquem (Cic.): intercludere alicui animam spiritum (Liv.). To be suffocated suffocari (Cic.); intercluditur mihi anima or spiritus; intercluso spiritu exstingui (Curt.). Suffocare and suffocari also figuratively.
suffocare aliquem (Cic.): intercludere alicui animam spiritum (Liv.). To be suffocated suffocari (Cic.); intercluditur mihi anima or spiritus; intercluso spiritu exstingui (Curt.). Suffocare and suffocari also figuratively.
suffocate:
1. suffōco, 1: to be placed in honey and s.d, in melle situm suffocari, Lucr. 3, 904: v.TO STRANGLE , CHOKE .
2. spīrĭtum interclūdo: Liv. 40, 24: being s.d, animâ interclusâ, Liv. 23, 7: v.STIFLE .
1. suffōco, 1: to be placed in honey and s.d, in melle situm suffocari, Lucr. 3, 904: v.
2. spīrĭtum interclūdo: Liv. 40, 24: being s.d, animâ interclusâ, Liv. 23, 7: v.