undisputed
undisputed
adj.
P. ἀναμφισβήτητος, ὁμολογούμενος, οὐκ ἀντίλεκτος ; see certain.
Undisputed succession: P. ἀγχιστεία ἀνεπίδικος, ἡ (Isae.).
adj.
P. ἀναμφισβήτητος, ὁμολογούμενος, οὐκ ἀντίλεκτος ; see certain.
Undisputed succession: P. ἀγχιστεία ἀνεπίδικος, ἡ (Isae.).
UNDISPUTED
res cujus nulla est controversia or quae in controversiam deducta (or adducta) non est or non controversus non dubius minime dubius: (☞ incontroversus is a doubtful reading in Cic. Or. 1 57 241 the best manuscripts having in controversiis for incontroversi): certus (opposed to dubius controversusque Cic.): haud ambiguus (e.g. rex Sall. an undisputed king or whose title is undisputed). To assume anything as an undisputed truth aliquid pro certo sumere: this is an undisputed truth *hoc verum esse nemo negavit: the fact is undisputed controversia nulla est facti.
res cujus nulla est controversia or quae in controversiam deducta (or adducta) non est or non controversus non dubius minime dubius: (☞ incontroversus is a doubtful reading in Cic. Or. 1 57 241 the best manuscripts having in controversiis for incontroversi): certus (opposed to dubius controversusque Cic.): haud ambiguus (e.g. rex Sall. an undisputed king or whose title is undisputed). To assume anything as an undisputed truth aliquid pro certo sumere: this is an undisputed truth *hoc verum esse nemo negavit: the fact is undisputed controversia nulla est facti.
undisputed: certus: an u. possession, certa possessio, Cic. Fam. 12, 25. Phr.: the matter was u., controversia non erat, id. Caecin. 11, 31: a matter which is u., res quae ab adversario non negatur, ib. 32: since this is u., quum hoc constet, ib.: v. TO DISPUTE , UNDOUBTED .