riciniatus
rīcīnĭātus, a, um, adj. [ricinium],
- wearing a ricinium: mimi, Auct. ap. Fest. s. v. recinium, p. 277 Müll.
rīcīniātus, a, um (ricinium), mit einem ricinium angetan, Arnob. 6, 25. Corp. inscr. Lat. 6 2068. lin. 9 u. 21 (Acta Arv. a. 91). – reciniatus geschr., Fest. 277 (a), 1.
rīcīnĭātus, a, um, couvert du ricinium : Arn. 6, 25 || (recin-) Fest. 277, 1 ; P. Fest. 275.