ricinus
rīcīnus, a, um, adj. [rica],
- veiled: mitra, Varr. ap. Non. 539, 26.
rĭcĭnus, i, m.
- A large kind of vermin that infests sheep, dogs, etc., a tick, tike, Cato R. R. 96, 2; Varr. R. R. 2, 9, 14; Col. 7, 13, 1; 6, 2, 6; Plin. 22, 18, 21, § 47; Petr. 57, 7; Ser. Samm. 36, 699.—
- II A plant, called also cici and croton, Plin. 15, 7, 7, § 25.—
- III The germ of the mulberry: ricino Graeci vocant, Plin. 23, 7, 71, § 137.
1. ricinus, ī, m., eine Art Ungeziefer, viell. unser Holzbock, bei Schafen, Cato: Hunden, Varro (vgl. Isid. orig. 12, 5, 15): beim Rindvieh, Colum. – ric. = Laus, Petron. 57. – II) ein Baum, der Wunderbaum, Plin. 15, 25. *Petron. 48, 7 (nach Büchelers Vermutung). – III) eine noch unvollkommene Maulbeere, Plin. 23, 137.
2. rīcīnus, a, um (rica), mit einer rica versehen, mitra, Varro sat. Men. 433.
herba ~us
anacarde, semen ejus simula tricino [? l. simulat ricino ]
ericiscarpus, i. semen †dulcis [? l. ulicis ] arboris vel ~us
ericis carpus, i. semen ulicis †tricinus [? l. vel ricinus ]
1 rĭcĭnus, (15) ī, m. ¶ 1 tique [insecte] : Cato Agr. 96, 2 ; Varro R. 2, 9, 14 ; Plin. 22, 47 ; in alio peduclum vides, in te ricinum non vides Petr. 57, 7 [prov.], tu vois une paille dans lʼœil dʼautrui, mais tu ne vois pas une poutre dans le tien ¶ 2 ricin [plante] : Plin. 15, 25 ¶ 3 sorte de mûre : Plin. 23, 137.
2 rīcīnus, a, um, ayant une rica : Varro Men. 433.
rĭcĭnus, i, m.: zecca (insetto)
● ricino (pianta) Plin
● mora non ancora matura Plin.