sardius
sardĭus, a, um, adj. [cf. 1. sarda, II.],
- sardian, carnelian (late Lat.): lapis, Vulg. Exod. 28, 17.—Hence, subst.: sardĭus, ii, m., the carnelian, a precious stone, Vulg. Exod. 39, 10; id. Apoc. 21, 20; Tert. adv. Marc. 2, 10; called lapis sardinus, Vulg. Apoc. 4, 3; cf. Hier. in Isa. 15, 54, v. 11 sq.
sardius, iī, m., mit u. ohne lapis, der Sarder, ein Edelstein, viell. unser Sard, sard. lapis, Vulg. exod. 20, 17: bl. sard., Tert. adv. Marc. 2, 10. Hieron. in Isai. 15, 54. v. 11 u. 12. Vulg. exod. 39, 10 u.a. – ders. lapis sardinus, Vulg. apoc. 4, 3 u. Variante bei Hieron. in Isai. 15, 54. v. 11 u. 12.
~ius [habet ] colorem purum sanguinis
sardius est puniceus / cujus color sanguineus / decus ostentat martirum
cujus menia sunt onyx, berillus, / jaspis, crisolitusque sardiusque
ponatur ~ius et topacius et smaragdus in diademate
has illi [sc. onychi ] vires sic presens sardius aufert, / fertur ei tellus concolor esse rubens
sardinibus ‥ magnis decorantur [(vestimenta ] et topaziis
ipsum ‥ ~ius abstinentie, chrysoprasus patientie ‥ adornant
sardĭus, ĭi, m.: sardonice.