sardonyx
sardonyx, a precious stone, sardonyx
sardŏnyx, ychis, m. and f., = σαρδόνυξ,
- a precious stone, sardonyx; fem., Plin. 37, 6, 23, § 85; Pers. 1, 16; Juv. 7, 144. —Masc., Juv. 6, 382; Mart. 4, 28, 4; 4, 61, 6. —Gen. plur. sardonychum, Juv. 13, 139.— Hence, adj.: sardŏnĭchus, a, um, of sardonyx: lapis, Vulg. Job 28, 16.
sardonyx, ychis, Akk. Plur. ychas, c. (σαρδόνυξ), der Sardonyx, ein Edelstein, fem., Plin. 37, 86 sqq. Pers. 1, 16. Iuven. 7, 144: masc., Iuven. 6, 382. Mart. 4, 28, 4. – Akk. Sing. auch sardonycem, Hieron. in Isai. 15, 54. v. 11 u. 12, sardonychen, Prud. psych. 860: Genet. Plur. sardonychum, Iuven. 13, 139: Akk. Plur. sardonychas, Mart. 5, 11, 1. – Ders. lapis sardonychus, Vulg. Iob 28, 16.
~ix habet colorem sanguinis
sardonix constat tricolor
sardonicis facies fertur respersa rubore / sed candor medium gaudet habere locum. / at fuscus partem color obtinet inferiorem
~ix, rubor pellucidus, habet speciem unguis humani, impositus manibus, in superioribus partibus apparet onys, in altera parte sarda
sardŏnyx, (14) ychis, m. f. (σαρδόνυξ), sardoine-onyx [pierre précieuse] : Plin. 37, 85 ; Juv. 13, 139.
sardŏnyx, sardonýchis, m.: sardonice.
sardonyx ychis, m and f
- , σαρδόνυξ, a precious stone, sardonyx, Iu.