sarpio
sarpio u. sarpo, sarpsī, sarptum, ere (zu ἁρπάζω), abschneiden, XII tabb. VI, 8 Schoell (bei Fest. 348 [b], 4, wo lin. 3 sarpiuntur); vgl. Fest. 322 (a), 10. Paul. ex Fest. 323, 1. – ➳ Charis. 245, 21 ›sarpo, sarpis, sarpsi‹; u. Prisc. 10, 41 ›sarpo, sarpsi‹.
sarpĭō ou sarpō, ptum, ĕre (sarp-, cf. ἁρπάζω), tailler la vigne : Fest. 322 ; P. Fest. 323.
➳ pf. sarpsi Char. 245, 21 ; Prisc. Gramm. 10, 41.