sarritor
sarrītor (collat. form sartor), ōris, m. [sarrio].
- A hoer, weeder, Varr. R. R. 1, 29, 2; Col. 2, 13, 1.—*
- II Trop.: sator sartorque scelerum et messor maxime, i.e. cultivator, Plaut. Capt. 3, 5, 3 (661).
sarrītŏr, ōris, m. (sarrio), sarcleur : Col. Rust. 2, 12, 1 || celui qui herse : Varro R. 1, 29, 2.