scaturio
scătūrĭo, īre (imperf. scaturribat, Ap. Met. 4, 6, 12), v. n. [scateo], to stream, flow, or gush out (not before the Aug. period, and very rare).
- I Lit.: scaturiens aqua, Pall. 1, 33 fin.: de summo vertice fons scaturribat (i. e. -riebat), Ap. Met. 4, 6, 12; oleum de terrā, Ampel. Lib. Mem. 8, § 5.—
- II Transf., like scateo.
- A To come forth in great numbers, to swarm, abound: vermiculi, Auct. Priap. 4, 6 fin.: vermes, Vulg. 2 Macc. 9, 9.—
- B To be full of, filled with, abound in a thing.
- 1 Lit.: solum, quod fontibus non scaturiat, Col. 3, 1, 8.—
- 2 Trop.: (Curio) totus, ut nunc est, hoc scaturit, he is all possessed with it, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 4, 2: aurae scaturientes sermonis, Prud. στεφ. 10, 551.
scatūrio (scaturrio), īvī, īre (scateo), I) hervorsprudeln, -quellen, aqua scaturiens, Pallad. 1, 33, 2: de summo vertice fons scaturribat (synkop. = scaturriebat), Apul. met. 4, 6: ibi de terra oleum scaturit, Ampel. 8, 5. – übtr., scaturientes aurae sermonis, Prud.: scaturientes vermiculi, Priap.: ista consideratio scaturivit in animo meo ex intimo corde meo, Augustin. conf. 4, 13. – II) meton., von etwas ganz voll sein, wimmeln, solum fontibus non scaturiat, sei nicht quellenreich, Colum.: summi scaturient montes, auf den höchsten Bergen wird es von Quellen sprudeln, Sen.: übtr., Curio totus hoc scaturit, strömt davon (von der Vorliebe zu dieser Partei) ganz über, Cael. in Cic. ep. 8, 4, 2: vestra vita cotidiana ipsis peccatis scaturiens, Augustin. serm. 9, 18.
scătūriō (scăturrĭō Apul. M. 4, 6 ), īvī, īre, intr., c. scateo, Col. Rust. 3, 1, 8 || [fig.] totus, ut nunc est, hoc scaturit Cæl. d. Cic. Fam. 8, 4, 2, pour le moment, voilà ce dont il est tout débordant.