schedius
schĕdĭus, a, um, adj., = σχέδιος, made suddenly or off-hand; hastily put or thrown together; hence, as in the Greek subst.,
- I schĕdĭa, ae, f., = σχεδία (sc. ναῦς), a raft, float, constructed in haste, Dig. 14, 1, 1, § 6; cf. Fest. pp. 334 and 335 Müll.—
- II schĕdĭum, ii, n. (sc. carmen), an extemporaneous poem: Lucilianae humilitatis, Petr. 4 fin.; Ap. Deo Socr. p. 364, 34; Aus. Idyll. 7 praef.; Sid. Ep. 8, 3; cf. Fest. l. l.
schedius, a, um (σχίδιος), in der Eile-, leichthin-, aus dem Stegreife gemacht, navis, nur aus roh zusammengefügten Balken, Ulp. dig. 14, 1, 1. § 6. Paul. ex Fest. 335, 3. – subst., schedium, iī, n., ein aus dem Stegreif verfertigtes Gedicht, Petron. u.a.; vgl. Paul. ex Fest. 335, 3.
Sed ut me omnifariam noveritis : etiam in isto, ut ait Lucilius, Schedio et incondito experimini, an idem sim repentinus, qui præparatus.