scia
scia, ae. f. (ἰσχίον), das Hüftbein (rein lat. coxa), Plin. Val. 2, 33.
nonne corporibus mederi poteris, nisi scias quid vertebrum, quid ~a, quid ancha?
a ~a per medium coxe et tibie dirigitur nervus ad cavillam pedis exteriorem et deinde usque ad parvum pedis digitum et ista est causa quare in passionibus ~e dolor extenditur usque ad illum digitum
claudicat vulneratus sciam
hec ~a,henke
sciatica est dolor in ancha, et dicitur sciatica quasi ~am tenens ‥ in ancha [est ] ‥ concavitas, i. pixis, et vocatur ab aliquibus ~a
~a, A.the whyrlebon
sophena [l. saphena ] que est versus inferiorem [l. interiorem ] partem pedis manifestior est ~a
ut dicit Gal' fiat cauterium tripunctale ‥ et cum vino cauterizetur vena notabilis supra ~am et due sub ~a cum reliquis duobus [granis thuris ]
scĭa, æ, f. , os de la hanche : Plin. Val. 2, 33.
Dictum est, quod in loco lumborum sint duo ossa ancharum, longa, concava, inferius lata, habentia circa sui medium quandam concavitatem, quam medici dicunt Sciam, et in illa Scia locatur vertebrum superius coxæ.
Schiasis, vel
Sciasis, perperam pro
ischias, a G.
Qui jam per biennium morbo insanabili, quem medici Sciam vocant, adeo laboraverat, ut nusquam nisi claudicando et baculo sustentando posset incedere.Hinc
Cum haberet coxam siccatam, quod dicebant esse Sciaticam.Ibid. pag. 179 :
Qui morbo Sciatico laboraret, cujus causa se ne quidem movere poterat.Addit. ad Vitam S. Antonini tom. 1. Maii pag. 347 :
Fr. Bartholomæus.... febricitans valde et Sciaticus, etc.Occurrit præterea apud Marten. tom. 3. Anecdot. col. 1701. Vide Syatica.