scius
scĭus, a, um, adj. [scio],
- knowing, having knowledge of a thing (mostly ante- and post-class., and rare for sciens, gnarus, peritus).
- α Absol.: neque quemquam invenit scium, Pac. ap. Prisc. p. 634: mulieres plus sciae, Petr. 63, 9: puto eos prudentes et scios mendacia defendenda suscipere, knowingly, wittingly, Lact. 3, 24 fin.; Vulg. Ecclus. 21, 18.—
- β With gen.: rerum, Lact. 2, 14, 6: Latinae linguae, Macr. S. 6, 9 fin.
scius, a, um (scio), I) mit Wissen, wissentlich, Lact. 3, 24, 10. – II) wissend, kundig, Pacuv. fr., Petron. u.a.: m. Genet., rerum, Lact.: Latinae linguae, Macr. u. Augustin., magicarum rerum et carminum, Porphyr.: subst., scius, iī, m., ein verständiger Mensch, ein Verständiger, Vulg. Sirach 21, 18. Vgl. Muncker Hyg. fab. 92. p. 149. Borrich. cogitatt. p. 303.
~us, -a, -um ‥ aliquantulum sciens
conductis hominibus qui ~i locorum erant, navis ad navale pervenit
duobus tribusve secum maris parum ~is ‥ oceani undis se commisit
pontifex omnium sacrorum ~us
homines omnis sacrae rei ignaros, omnis prophanae ~os
scĭus, a, um (scio), qui sait : Pacuv. d. Prisc. Gramm. p. 634 || qui agit sciemment : Lact. Inst. 3, 24, 10.