scortator
scortator, a fornicator
scortātor, ōris, m. [scortor],
- a whoremonger, fornicator, Plaut. Am. 1, 1, 131 (283); Hor. S. 2, 5, 75; Hier. ad Ephes. 1, 13.
scortātor, ōris, m. (scortor), der Hurer, Plaut. Amph. 287. Hor. sat. 2, 5, 75. Hieron. ad Ephes. 1, 1, 13. Vulg. deuter. 23, 17.
siquis petulcus incestator et lascivus ~or [gl.: i. fornicator, mechus, adulter, ] ‥ lupanar ingredi maluissetwemmend
episcopales sedes tradite sunt laicis cupidis ad possidendum vel adulteratis clericis, ~oribus, et publicanis seculariter ad perfruendum
~or, meretricum amator
in Deuteronomio prohibetur ne qua sit meretrix in populo Israel, ne quis ~or
non sit scortator [gl.: lettator, luxuriator ] vates, raptor, gladiator
ecclesia permittit, id est sustinet, meretrices et ~ores esse, ne deterior libido in usum assumatur
~or, i. scortum exercens
qui animo tali conveniunt, quoniam a se bonum conjugii repellunt, si ambo sunt tales, ambo sunt inter se ~ores
assuescat [sancta virgo ] magis in montibus bonorum operum per sanctum suspirare desiderium ut mentem teneat in virginea professione celibem quam ut Dine mandetur ludibrio per immunde conscientie tartareum ~orem
unde horrenda seges diris succrevit aristis / quam metit ad scelera scortator falce maligna
scortātŏr, (15) ōris, m. (scortor), homme débauché, coureur : Pl. Amph. 207 ; Hor. S. 2, 5, 75.
scortātor ōris, m
- scortor, a fornicator, H.