seiugo

sē-jŭgo, āvi, ātum, 1, v. a.,

• to disjoin, part, separate, divide (very rare; mostly in part. pass.): quae specialiter antea sejugabantur, Macedonum nomini contributae factae sunt corpus unum, Sol. 9, § 1: si spiritus corpore suo semel fuerit sejugatus, Ap. Met. 6, 17, 12; (animi partem) non esse ab actione corporis sejugatam, * Cic. Div. 1, 32, 70: verba ab ordine suo, Ap. Apol. p. 325, 40: singulis granis rite dispositis atque sejugatis, id. M. 6, p. 177, 15.

sē-iugo, ātus, āre, voneinanderscheiden, absondern, trennen, partitiones, quae specialiter antea seiugabantur, Macedonum nomini contributae factae sunt corpus unum, Solin. 9, 1: singulis granis rite dispositis atque seiugatis, Apul. met. 6, 10. – m. ab u. Abl., humani animi eam partem, quae sensum habeat, non esse ab actione corporis seiugatam, Cic. de div. 1, 70: haec ipsa verba sola excerpta et ab ordine suo seiugata, Apul. apol. 82. – mit Abl., si spiritus corpore suo semel fuerit seiugatus, Apul. met. 6, 17.

seiugo —, ātus, āre,

• to disjoin, part, separate, divide.—Only P. pass.: (animi partem) non esse ab actione corporis seiugatam.