seiunctio
seiunctio, a disjunction, separation, division
sējunctĭo, ōnis, f. [seiungo],
- a disjunction, separation, division (very rare): propositio, quid sis dicturus, et ab eo, quod est dictum, sejunctio (as a rhet. fig.), Cic. de Or. 3, 53, 203; cf. Quint. 9, 1, 28; 9, 2, 2; Flor. 1, 23, 2.
sēiūnctio, ōnis, f. (seiungo), I) eig., die Trennung, Absonderung, Cic. de or. 3, 203. – II) übtr., die Trennung der Gemüter, der Zwiespalt, Zwist, Flor. 1, 23, 2.
sēiūnctiō ōnis, f
- seiungo.—In rhet., a disjunction, separation, division.