sematus
sēmātus, a, um (semis), zur Hälfte genommen, halbiert, sem. caput (als Erklärung von sinciput), Diom. 436, 14 K. Vgl. Gloss. II, 181, 45 ›sematum, ἡμίκενον‹.
sēmātus, a, um (semis), qui est à moitié [vide ou plein] : Diom. 436, 14 ; Gloss. Phil.