semiperfectus
sēmĭ-perfectus, a, um, adj. [perficio], half-finished.
- I Lit.: opera absolvit, Suet. Calig. 21; Ambros. Spirit. Sanc. 3, 14, 18.—
- II Trop.: virtutes, half-perfect, incomplete, Ap. Dogm. Plat. 2, p. 17, 24.
sēmiperfectus, a, um (semi u. perficio), I) halbvollendet, Suet. Cal. 21. Ambros. de spir. scto 3, 14. § 18. – II) bildl., halbvollkommen, Apul. Plat. 2, 9.
opere ‥ pendente ‥ et vix ~o
sēmĭperfectus, (16) a, um, inachevé : Suet. Cal. 21 || [fig.] incomplet, imparfait : Apul. Plat. 2, 9.
- 1. half voltooid [opus];
- 2. (metaf.) niet volmaakt [virtus].