sinuamen
sĭnŭāmen, ĭnis, n. [sinuo],
- a bending, turning, winding (post-class.), Prud. Psych. 870; Juvenc. 1, 87; 3, 56; Sid. Carm. 22, 151.
sinuāmen, inis, n. (sino), die Krümmung, Eccl.
sive ‥ saltu, sive cursu ‥ seu quolibet alio membrorum ~ine se exercerent
manus pessimo gravabantur morbo, adeo ut ‥ tremulo ~ine jocarentur nervi
instar mobilitatis reflue, omnia membrorum ~ina ‥ inflectendo plicat
cepit torcionibus viscerum ‥ affligi et huc illucque miserabili membrorum ~ine jactari
vir mirabili ~ine ad superiora reductus, exsurgit incolumis
serpens ‥ lubrico laterum ~ine labens
ita se ‥ vario ‥ ~ine membrorum agitabat [equus ] ut ‥ patesceret quod ‥ non equanimiter alios gestare vellet
geminis captus manibus persolvere cogor / jus sinuamine complexas et spargere sordes
largissima regnorum tue majestati subjacentium ~ina ‥ equitatis disponantur libramine
~en, amplitudo, dilatatio, expansio
directione gubernaculorum et ~ine velorum Foenicen adnavigare ‥ valebant
[puella ] spinam curvata dorsi, genas pene in genibus habebat. ‥ erecto tergi ~ine ‥ prosiluit
digitus ‥ sic intortus ut in ipso nexuum ~ine seu junctuarum procurvamine ‥ diriguisse videretur
orbiculus ‥ in tantum modico sinuamine strictus / ut vix articulos posset comprehendere ternos
illius manicae cecidere solo tenus ambae, / quae fuerunt tam permodico sinuamine strictae, / ut facerent laceras ulnarum acerrime carnes
est quidam fluvius, vario sinuamine tensus
cujus ab aëria largo sinuamine ripa / se referens arvum grande recurvus obit
possunt cordarum ~ina rumpi, ingeniorum argumenta frangi ‥ virginea gleba non potest loco moveri
sinŭāmĕn, ĭnis, n. (sinuo), courbure, sinuosité : Prud. Psych. 870 ; Juvenc. 1, 87.
Postquam abbas de illo(equo) descenderet, et puer ad stabulum vel ad adaquandum illum ducturus ascenderet, ita se fremitu, varioque Sinuamine membrorum agitabat, etc.