staplus
Stapel, locus stabulandarum mercium : sic autem proprie vocabant ædificia tumultuario opere exstructa, aliquot stipitibus innixa, quos Anglo-Saxones staple dicunt, ut mox docemus. Lex Salica tit. 57. § 3 :
Si quis aristatonem, hoc est, Staplum super mortuum missum capulaverit, aut mandualem, quod est structura, sive sclave, qui est ponticulus, etc.... super hominem mortuum dejecerit, etc.Lex Ripuarior. tit. 33. § 1. de intertiata re :
Si autem extra regnum super 80.. Tit. 67. § 5 :(noctes) ad Regis Staplum, vel ad eum locum, ubi mallus est, auctorem suum in præsente habeat
Et cum 12. ad Staplum Regis... conjurare studeat.Tit. 75 :
Si quis caballum, hominem, vel quamlibet rem in via propriserit, aut eum secutus fuerit, per tres marchas ipsum ostendat, et sic postea ad Regis Staplum ducat.Ubi Lindenbrogius et Baluzius monent in aliis Codd. legi
Stapplum, stafolium, stappolum, staffolum, et stapfolum.
Stapelet
Staffeldeduci posse : quod postremum
erectum, statutum, constitutum, statuam, itidem et
gradum, tribunal, solium
Staf, Staffel, gradus, in Gloss. Teuton. Schilteri, ubi et
Staffalun, passibus, et
Staph, passum, ex Gl. Mons. laudatur.
Staffelpræfert Eccardus, qui Cangium in vocis
Staplusinterpretatione cum ex Lege Salica, tum ex Lege Ripuariorum errasse contendit : hic siquidem, ipso teste,
Staplusgradum, tribunal sonat ; in Lege vero Salica pro Statuta honoraria sepulcro imposita usurpatur. Vide Aristato.