sublestus
sublestus, a, um, adj. [acc. to Döderl. Synon. 2, p. 101 sq., perh. from sublevo; and hence, light],
- slight, trifling, trivial (ante-class.): sublesta antiqui dicebant infirma et tenuia, Plaut. Pers. 3, 1, 20 (348): fides sublestior, id est, infirmior. Idem in Nervolaria vinum ait sublestissimum, quia infirmos faciat vel corpore vel animo, Fest. pp. 294 and 295 Müll.; cf.: sublestum est leve, frivolum, Non. 177, 11: sublestus infirmus, tristis, Gloss. Isid.: fides, Plaut. Bacch. 3, 6, 13 (542).
sublestus, a, um, schwach, gering, a) v. Konkr.: vinum sublestissimum, Plaut. fr. b. Fest. 294 (b), 4. – b) von Abstr.: fides sublesta u. sublestior, Plaut. Bacch. 542 u. Pers. 348.
accidiosus, tristis ‥ mestus, ~us
infestus, molestus, gravis ‥ ~us
sublestus, (16) a, um, faible : sublestissimum vinum Pl. d. Fest. 294, vin très faible || fides sublestior Pl. Pers. 348, crédit un peu faible, un peu chancelant, cf. Pl. Bacch. 542.
Advena sim licet, exilis, vilissimus, excors ; Sublestus vestris sum tamen obsequiis.