About
Menu

suescere

suescere [CL] 1 (w. inf.) to become or be accustomed (to); b (in list of words). c810 in alio ‥ loco viiij manentium ubi solicoli ~scunt appellare æt Collesburnan CS 304; qui secum tunnam semper portare suescit Alcuin Carm. 26; hic meritis dignus precibus pulsare tonantem / sepius et suerat sancti venerabile verbis ‥ corpus Mir. Nin. 377; qui nostram ~vit depellere paupertatem, dignabitur corporis nostri profligare caecitatem Osb. Mir. Dunst. 3; de spe, deque fide, suevi retinere libellum Garl. Tri. Eccl. 101.  b sueo, -es non est in usu, inde dicitur suetus Osb. Glouc. Deriv. 536. 2 (p. ppl. w. inf.) accustomed, wont (to do something). b (p. ppl. as adj.) to which one is accustomed, usual, customary, familiar. doctrinae sitiens haurire fluenta suetus Alcuin SS Ebor 1527; grandia de minimis est qui pensare suetus Wulf. Swith. pref. 19.  b atque marem conscendit equum non more sueto Alcuin SS Ebor 179; fuit tamen ~tus in corpore gestus, sed turpem indecentemque personam nuditas insueta perfecerat Ep. ad amicum 148; qui appetit commedere in horis non ~tis humores in ejus stomacho pronosticat J. Mirfield Brev. 72.

Saved

Recent