surrectio
surrectĭo (subr-), ōnis, f. [surrigo, surgo].
- A raising up, erection: phallorum fascinorumque, Arn. 5, 184.—*
- II A rising again, resurrection: Christi, Arat 1, 314.
surrēctio, s. subrēctio.
~o exaltationem significat, sessio humilitatem
nec excusatur ‥ licet ‥ surgat de sede judicis ‥ cum talis ~o ‥ sit ‥ indicium quod ‥
in mensa ‥ quasi religiosus cum concitata ~one ‥ Deo gratias ‥ persolvit
passio Christi / ‥ et surrectio, necne / ejus ‥ ascensio
†engerimion [l. egersimon ] i. e. ~onis liber aperitur in quo ab humanis ad divina surgere septem septenis eruditur
si essoniatus per visum talium [sc. illegitimorum ] visorum surrexerit ut si ei ~onem dederint, erit in defalta
cum ‥ participes simul se essoniaverint de malo lecti omnibus poterit languor adjudicari vel omnibus ~o
~o in Cancia, Jac' Straw capetaneus
conquestus est quod ‥ MacCoughlan ‥ detinuit ‥ ~onem sive evocacionem centum turbariorum ‥ ad libitum conquerentis [Omolaghlyn ] evocandorum
surrēctĭō, ōnis, f. (surrigo), v. subrectio.
Resurrectioin Sangerm. MSS.