surrepticius
surreptīcĭus (subr-) or -tĭus, a, um, adj. [surripio], stolen, surreptitious (Plautin.).
- I Lit.: puer, Plaut. Men. prol. 60: puellae ingenuae, id. Poen. 5, 2, 2 (962). — *
- II Trop., concealed, clandestine: amor, Plaut. Curc. 1, 3, 49 (206).
surrēptīcius, a, um, s. 1. subrēptīcius.
- 1. gestolen, geroofd;
- 2. (metaf.) heimelijk, verborgen [amor].