About

Menu

surrepticius

surreptīcĭus (subr-) or -tĭus, a, um, adj. [surripio], stolen, surreptitious (Plautin.).
  • I Lit.: puer, Plaut. Men. prol. 60: puellae ingenuae, id. Poen. 5, 2, 2 (962). — *
  • II Trop., concealed, clandestine: amor, Plaut. Curc. 1, 3, 49 (206).

Saved

Recent