thymum
thymum, thyme (an herb)
thymum , ī, n.: the herb thyme, 1.436, et al.
thymum, i, n., = θύμον,
- thyme (both the common or Roman, Thymus vulgaris, Linn., and the Cretan or Greek, Satureia capitata, ib.), Plin. 21, 21, 89, § 154; Quint. 12, 10, 25; Verg. E. 7, 37; id. A. 1, 436; Hor. C. 1, 17, 6; 4, 2, 29; id. Ep. 1, 3, 21; Ov. M. 15, 80.—In plur., Ov. F. 5, 272; id. A. A. 1, 96; Mart. 11, 42, 4 al.
thymum, ī, n. (θύμον), Thymian, Quendel, teils der gemeine od. römische (Thymus vulgaris, L.), teils der kretische od. griechische Satureia capitata, L.), Verg., Quint. u.a.: Plur. thyma, Hor., Ov. u.a. – Bildl., Attico thymo tinctus, Würze der attischen Rede, Ter. Maur. 2417. – Spät. Schreibart timum, zB. Apic. 7, 280 u. 283.
scientes quod abscinthium et thimum ‥ degustet apis
thymallus ex flore nomen accipit, ~um quippe flos appellatur, nam ‥ sicut flos flagrat
est, saturea, timo tua vis concessa
~us est herba valde aromatica
timus frutex est habens folia angusta, pusilla, et oblonga ‥. flos est illi purpureus. nascitur locis saxosis et asperis, vires habet acres et calefactorias, paululum stringentes
acedula, timum, endivia, feniculumque
~us,haet
alucurus vel thimus,hæð
~o, herbaboþene
hoc tymum, -mi,deyseye
thima,hunisoke
tymum,hunysuke
coniza tres habet species ‥ media coniza cephaleos vel thimus minor
thўmum, ī, n. et thўmus, ī, m. , thym [plante] : Virg. En. 1, 436 ; Plin. 21, 154 ; Quint. 12, 10, 25 || pl., Ov. F. 5, 272 ; Mart. 11, 42, 4.
thymum ī, n
- , θύμον, thyme (an herb): Hyblae, V., H., O.