tmesis

tmēsis, is, f., = τμῆσις, in grammar,

• the separation of a word, tmesis (as, Saxo cere comminuit brum; v. cerebrum init.), Serv. Verg. A. 1, 412.

tmēsis, is, Akk. in, f. (τμησις), gramm. t.t. = die Trennung eines Wortes, die Tmesis (wie quod iudicium cum que = quodcum que iudicium), Serv. Verg. Aen. 1, 412. Pompeii comment. 309, 26 K.

tmesis [LL], (gram. & rhet.) division and separation of word, tmesis. ~is ‥ non facile in scripturis sanctis ‥ potest inveniri. est autem hujusmodi ‘Hiero quem genuit solymis Davitica proles’, hoc est ‘Hierosolymis’ Bede ST 159; ‘hac’ temesis est ‘Trojana tenus’ Bern. Comm. Aen. 46; Apolli- / naris cui fidei semina prima dedit / ‥ / usus sum themesi, sed nomen consule: stare / non potuit melius syllaba quina metro Neckam DS V 371; yperbaton ‥ species sunt ysteron proteron, anastrophe, themesis Gerv. Melkley AV 80; themesis, quando scilicet diccio dividitur, ut ‘septem subjecta trioni’ [Verg. G. III 381] Ps.-Gros. Gram. 74.

tmēsis, is, f. (τμῆσις), tmèse [gramm.] : Serv. En. 1, 412.