tremidus
tremidus, a, um (tremo), Nbf. v. trepidus, zitternd, ohne Beleg bei Eutych. 453, 22 K. Not. Tir. 94, 81. Not. Bern. 100 (b).
trĕmĭdus, a, um, tremblant : dʼaprès Eutych. 453, 23 ; N. Tir.
Tremerepro Trepidus. Chron. Andr. presbyt. ad ann. 840. tom. 6. Collect. Histor. Franc. pag. 681 :
Sed dum has angustias contemplarentur, refulsit sol, et quasi Tremidus umbraculam fugere cœpit.