utro
utro, to which of the two sides, in which direction
ū̆trō, adv., v. 3. uter fin.
utrō (sc. loco, v. 2. uter), Adv., auf welche von beiden Seiten, wohin, wenn die Rede von zweien ist, nescit, utro potius ruat, et ruere ardet utroque, Ov. met. 5, 166: ubi non intellegetur, utro vomer ierit, Plin. 18, 179: übtr., quae (natura) quoniam utro accessit, id fit propensius, si utroque adiuncta est, paria fiant necesse est, Cic. parad. 3, 24.
ŭtrō, adv., ¶ 1 vers (de) lʼun des deux côtés : quæ causa quoniam utro accessit Cic. Par. 24, du moment que ce motif sʼajoute à lʼune des deux actions ¶ 2 [interrog. indir.] vers lequel des deux côtés : Ov. M. 5, 166 ; Plin. 18, 179.
utrō
adv.
- 2 uter, to which of the two sides, in which direction: Nescit utro potius ruat, O.— Fig.: quae (natura), quoniam utro accessit, id fit propensius, etc.