vasatus
vāsātus, i, m. [2. vas fin.], i. e. magnā mentulā instructus (late Lat.), Lampr. Heliog. 5; 8; 9, 31.
vāsātus, a, um (vas, vasis), mit einem starken Schamgliede versehen, bene, Lampr. Heliog. 5. § 3; 8. § 6 u.a.
vas, -sis, unde ~us, -a, -um, i. amplus et expansus
~us, amplus, expansus, dilatatus, pansus, sinuosus, latus, amplificatus, diffusus
vāsātus, a, um (vas 2 fin) = coleatus Lampr. Hel. 5 ; 8.