verruca
verruca, a wart, fault, failing (opp tuber)
verrūca, ae, f., a steep place, height.
- I Lit., Cato ap. Gell. 3, 7, 6; 3, 7, 13 (cf. also Quint. 8, 3, 48; 8, 6, 14).—
- II Transf
- 1 A wart on the human body, Plin. 20, 12, 48, § 123; 22, 21, 29, § 59; 33, 4, 25, § 85.—
- 2 An excrescence on precious stones, Plin. 37, 12, 74, § 195.—*
- B Trop., a slight fault, small failing, opp. to tuber, Hor. S. 1, 3, 74.
verrūca, ae, f. (aus *versuca, altind. váršman-, Höhe, Spitze, ahd. warza = nhd. Warze), der Auswuchs, I) eig.: a) am menschlichen Körper, die Warze, Plin. 20, 123 u.a. – bildl., der kleine Fehler, das kleine Gebrechen (Ggstz. tuber, d.i. der große Fehler), Hor. sat. 1, 3, 74. – b) an Edelsteinen, Plin. 37, 195. – II) übtr., der Höcker, Erdhöcker, hyperbolisch von einer Anhöhe, Cato b. Gell . 3, 7. § 6 u. 13; vgl. aber Quint. 8, 3, 48; 8, 6, 14.
berruca,wearte
~a,wearte
si quis pulcherrimorum corporum nevos aut ~as derideat quem fera scabies depascitur [] Sen. Dial. 7 (Vita beata) 27. 4
anabulla ‥ cujus lac ‥ aufert verucas manibus frequenter intinctis
veruca proprie est caro dura inspissata per totum corpus nata, maxime tamen in pedibus et manibus
condolomata dicuntur veruce et glandule precipue juxta anum
hec veruka,a warte
~e, inequales crepidines montium
hec ~a ‥ dicitur quandoque pro quodam vehiculo
verrūca, (14) æ, f. , hauteur, éminence : Cat. d. Gell. 3, 7, 6 || excroissance, verrue : Plin. 20, 123 || tache [dʼune pierre précieuse] : Plin. 37, 195 || [fig.] léger défaut, tache : Hor. S. 1, 3, 74.
- 1. wrat; (metaf.) klein gebrek;
- 2. uitstulping, heuvel.
verrūca ae, f
- a wart, fault, failing (opp tuber), H.