vesanio
vēsānĭo (vaesā-), īre, 4, v. n. [vesanus],
- to be insane, rave (late Lat.): dicebat contra deum vesanire Theodosium, Cassiod. Hist. Eccl. 9, 30.
- —Hence, vēsānĭens, entis, part., raging, furious: vesaniente vento, Cat. 25, 13.
vē-sānio, īre (vesanus), wahnsinnig-, rasend sein, vesaniens ventus, Catull. 25, 13. Cassiod. hist. eccl. 9, 30.
vēsāniō (16) (mauv. orth. væs- ), īre, intr., être insensé, furieux : Cassiod. Hist. eccl. 9, 30.