vervecinus
vervēcīnus, a, um, adj. [vervex],
- of a wether: pellis, Lampr. Comm. 1: caput, Arn. 5, 157.
vervēcīnus (vervīcīnus, vulg. verbēcīnus, berbēcīnus), a, um (vervex), von Hammeln, von Schöpfen, Hammel-, Schöpfen-, pellis, Lampr. Comm. 1, 9: caput, Arnob. 5, 3: caro verbecina, Edict. Diocl. 4, 3: adipes berbecini, Pelagon. veterin. 6 (92 Ihm). – subst., vervēcīna, ae, f. (verst. caro), Hammelfleisch, Schöpsenfleisch, Tert. adv. Marc. 4, 40. Augustin. c. Faust. 16, 30 extr.: verbīcīna, Not. Tir. 108, 57.
quicunque carnes vendere voluerit, vendat bovinas ‥ porcinas et ~as(
cum sarreto vel serpillo cocta recens sit / vervecina caro
agnine vervecine carnes et ovine / ventrem procurant
carnem porcinam vel †vernecinam
muton' ‥ carnes vervicine [v. l. vervine ]
vervēcīnus, a, um (vervex), de mouton, de bélier : Arn. 5, 157 ; vervecina, æ, f. , chair de mouton : Tert. Marc. 4, 40 ; Aug. Faust. 16, 30 ; N. Tir. 175.