vesperugo
vespĕrūgo, ĭnis, f. [vesper].
- The evening-star, Plaut. Am. 1, 1, 119 (271); Vitr. 9, 4; cf. Quint. 1, 7, 12; and Fest. p. 368 Müll.; Mart. Cap. 8, 883.—*
- II A bat, Tert. Anim. 32.
vesperūgo, inis, f. (vesper, s. Paul. ex Fest. 368, 16), I) der Abendstern, Plaut. Amph. 275. Vitr. 9, 1 (4), 7. Quint. 1, 7, 12. Mart. Cap. 8, 883: Ggstz. iubar, Varro LL. 6, 7. – II) die Fledermaus, Tert. de anim. 32.
vespĕrūgō, ĭnis, f. (vesper), ¶ 1 lʼétoile de Vénus : Vitr. Arch. 9, 4 ¶ 2 c. vespertilio : Tert. Anim. 32.
Continua illa brumalis aeria coagulatio... ita diversas in partes dispersa liquefiebat, ut nec vestigium alicujus obnubilati Vesperuginis appareret.
vespĕrūgo, vesperugĭnis, f.: Vespero (i.e. la stella della sera)
● pipistrello Tert.