werpire

werpire (gu-) [OF, AN werpir, guerpir], to abandon, renounce, give up (claim, property, or sim.). 1088 ecclesiam ‥ rex ‥ Thomae archiepiscopo pro illis quattuor acris terrae ‥ possidendam tradidit atque calumpniam ‥ terrae coram omnibus †werpirie [l. werpiri] fecit MonA III 546; 1157 territorium quod habet Romaricense monasterium Adocei et redditus de M. quos guirpuit Guillelmus de A. Hadrian IV 133; 1289 nostris hominibus Oleronis condedimus licenciam dimittendi in manu prepositi nostri terras et res censuales quas a nobis tenent et in nostra presencia guerpire non possunt nisi in manu nostra RGasc II 355a.