αἶσχος
αἶσχος, shame, disgrace
- shame, disgrace, Hom. (freq. in pl., as Il. 3.242), Hes. Op. 211, Sol. 3, A. Supp. 1008, etc.
- 2 in pl., disgraceful deeds, Od. 1.229.
- II ugliness, deformity, of mind or body, Pl. Smp. 201a, X. Cyr. 2.2.29, etc.; αἶ. περὶ τὴν κάτηξιν Hp. Art. 14; αἶ. ὀνόματος Arist. Rh. 1405b8.
I
1 crítica, censura
αἴσχεα δειδιότες καὶ ὀνείδεα
αἴσχε' ἀκούω
λώβης τε καὶ αἴσχεος οὐκ ἐπιδευεῖς
σοί κ' αἶσχος καὶ λώβη τε ... πέλοιτο
λώβην τε καὶ αἴσχεα πόλλ' ἀλεείνων
2 vergüenza, acción vergonzosa
αἴσχεα πόλλ' ὁρόων
• desgracia
τί δ' οὐκ ἐμὸν ἔσσεται αἶσχος;
3 vergüenza como sentimiento, mancha resultante
οἷ τε κατ' αἶσχος ἔχευε
πρὸς αἴσχεσιν ἄλγεα πάσχει
αἶσχος ἀπωσόμενοι
αἴσχη τε Πέρσαις
μηδ' αἶσχος ἡμῖν ... πράξωμεν
αἴσχεα πολλὰ φέρειν
κούρης αἴσχεα ... φεύγων
II fealdad, deformidad
op. κάλλος
ἐν τοῖς μέλεσι
ψυχῆς
ὀνόματος
αἶσχός γε μὴν προσγίνεται περὶ τὴν κάτηξιν τῆς κληῖδος
σώματος
τὸ πρόσωπον τοῦ ἀνδρὸς ὑπερβάλλον αἴσχει
•Cf. gót. aiwiski ‘vergüenza’ aunque no puede deducirse un prototipo ide. satisfactorio.
1. schande; plur. scheldwoorden, verwijten:
2. lelijkheid, misvorming, van lichaam of geest.
τό.
- 1
Shame, disgrace Od. 11.433.
A cause or occasion of shame or disgrace Od. 18.225.
In pl., shameful deeds: αἴσχεα πόλλʼ ὁρόων Od. 1.229.
- 2
Insult: αἴσχεος οὐκ ἐπιδευεῖς Il. 13.622.
In pl., insults, reproaches Il. 3.242, Il. 6.351, 524: Od. 19.373.
- 1
- Ishame, disgrace, Hom., etc.:—in pl. shameful deeds, Od.
- IIugliness or deformity, of mind or body, Plat., Xen.