δεραιοῦχος
que aprieta el cuello, que estrangula
βρόχοι
δεραιοῦχος, ος, ον, qui retient ou comprime le cou, qui étrangle, Anth. 7, 473.
Étym. δέραιον, ἔχω.
δεραιοῦχος, den Hals zusammenhaltend, zusammenschnürend, βρόχοι Aristonic. 1 (VII.473).
que aprieta el cuello, que estrangula
βρόχοι